Leren door te doen: hoe Rik junioren laat groeien in het vak

Leren door te doen: hoe Rik junioren laat groeien in het vak 

Hoe word je als jonge adviseur snel thuis in de wereld van de fysieke leefomgeving? Volgens senior projectleider Rik van Hout is er maar één antwoord: meedoen! Daarom neemt hij geregeld junior collega’s onder zijn hoede. Die laat hij binnen projecten meewerken aan tastbare uitdagingen. Van woningbouw in Laarbeek tot gebiedsontwikkeling in West Maas en Waal: Rik geeft zijn jongere collega’s de ruimte om het vak écht te leren. Het mooie is – daar steekt hij op zijn beurt ook een hoop van op. 

Gedeelde verantwoordelijkheid 

Het idee ontstond in Laarbeek, waar Rik als projectleider werkte aan woningbouwontwikkeling. Hij besloot iets nieuws te proberen: ‘Ik stelde voor om mijn uren deels te laten overnemen door een collega, onder mijn verantwoordelijkheid.’ Die collega was Jonas, destijds nog bezig met zijn master. Samen werkten ze ruim een jaar aan het project. Jonas keek niet alleen mee, maar pakte zelfstandig heel wat taken op. Rik: ‘Hij leerde bijvoorbeeld hoe je met projectontwikkelaars praat, hoe je voorstellen schrijft voor het college en hoe besluitvorming in gemeenten werkt. Nou net de dingen die niet in een studieboek staan.’ 

Ruimte waar het kan 

Na Jonas volgde Elena. Beiden werkten aan hun eigen opdracht, in een andere gemeente, met een andere dynamiek. Jonas dook dieper in de woningbouw, waarbij hij zelf ideeën voor het project aandroeg en uitvoerde. Elena kreeg een belangrijke rol in West Maas en Waal, waar eerder misgelopen participatie tot wantrouwen had geleid. Zij werd het aanspreekpunt, schreef zelfstandig college- en raadsvoorstellen en had rechtstreeks contact met de wethouder. Rik vertelt: ‘We hebben daar het hele proces opnieuw vormgegeven. Ik was achtervang, maar zij was eigenlijk het gezicht van het project.’ 

Niet elke junior krijgt direct zoveel ruimte. ‘Ik begin klein en kijk dan wat iemand aankan. En vooral wat iemand wil. Hoe meer verantwoordelijkheid ze zelf pakken, hoe meer ik me terugtrek. Het blijft natuurlijk maatwerk: soms gaan ze vooral uitvoeren en ondersteunen, soms draaien ze bijna zelfstandig. Dat is afhankelijk van iemands niveau, ambitie en proactiviteit.’ 

Tweerichtingsverkeer 

Rik haalt zelf ook veel uit de samenwerking. ‘Ik leer elke dag van deze generatie, hoe ze werken en denken: ze gebruiken AI, zetten moeiteloos mooie PowerPoints in elkaar én zien alles door een scherpe, jeugdige bril. Dat houdt mij ook jong en nieuwsgierig.’ Die wederkerigheid vindt hij essentieel. ‘Natuurlijk heb ik meer vlieguren en draag ik de eindverantwoordelijkheid. Maar we doen het samen. En zolang de kwaliteit goed is, mogen collega’s problemen op hún manier oplossen.’ 

Goed begin, geen half werk 

Wat Rik betreft verdient elke junior een start als Jonas en Elena. ‘Als je net begint, beland je vaak op een frontoffice of in een ondersteunende rol. Dat is zonde. Door junioren meteen mee te nemen in de inhoud, begrijpen ze beter hoe het vak werkt én waar hun eigen krachten liggen.’ Dat weet Rik uit eigen ervaring. ‘Dertig jaar geleden gaf mijn leidinggevende mij dezelfde kans. Hij zag een ruwe diamant die het slijpen waard was. Nu is het mijn beurt om dat voor een ander te doen.’ 

En dat doet Rik met plezier. ‘Tuurlijk, ik investeer veel tijd en energie, maar krijg er minstens zoveel voor terug. Het enthousiasme van collega’s werkt aanstekelijk. Jongeren onder m’n hoede nemen maakt mijn werk leuker, en maakt Kinran onderscheidend. Want zo intensief begeleiden? Dat doet niemand zoals wij.’